اثرات اختلاط بیش از حد عوامل کاهنده آب به میزان چند برابر بر خواص بتن

حالت اول، در بتن فوق‌العاده با مقاومت، به دلیل اینکه نسبت آب به سیمان کمتر یا مساوی با 0.3 یا حتی به اندازه 0.2 است، در این مورد معمولاً نشان می‌دهد که حالت بتن به دوز عامل کاهنده آب حساس نیست، برای دستیابی به حالت تحرک ایده آل، دوز عامل کاهنده آب معمولاً 5-8 برابر دوز معمولی است، یعنی دوز پلی کربوکسیلیک اسید باید 5 باشد. درصد -8 درصد . برای بتن زیر C50، چنین دوز بالایی باورنکردنی است. با این حال، نتایج آزمایش نشان می دهد که مقاومت بتن در این دوز در تمام سنین به خوبی توسعه می یابد و به بتن با مقاومت 28d بیشتر از 100MPa مجهز شده است. دلیل آن این است که: پراکندگی عامل کاهنده آب روی سیمان فقط جذب فیزیکی است، مولکول های عامل کاهنده آب از طریق نقش مقاومت مکانی و دافعه الکترواستاتیکی روی سطح ذرات سیمان جذب می شوند، به طوری که ساختار لخته سازی ذرات سیمان متلاشی می شود. آزاد کردن آب آزاد پیچیده شده به منظور افزایش تحرک بتن و سیستم پلی کربوکسیلیک اسید عامل کاهنده آب، به دلیل ساختار شانه ای خاص خود، می توان از ادغام مجدد ذرات سیمان برای مدت معینی جلوگیری کرد. دوره زمانی، بنابراین عملکرد حفظ رکود خوبی دارد. یک بار بیش از یک دوره معین، محصولات هیدراتاسیون سیمان بر روی سطح ذرات سیمان مولکول های عامل کاهنده آب به طور کامل پیچیده می شوند، مولکول های عامل کاهنده آب پس از پراکندگی اثر کاملاً ناپدید می شوند، محافظت می شوند و سپس هیچ دیگر هر گونه اثر و تأثیر بر روی بتن، سیمان هیدراتاسیون طبیعی، توسعه طبیعی مقاومت بتن است. البته به دلیل دوز بالای عامل کاهنده آب، غلظت مولکول های عامل کاهنده آب در بتن زیاد است، پس از پوشاندن برخی از مولکول ها توسط محصولات هیدراتاسیون سیمان، مولکول های جدیدی بر روی سطح محصولات هیدراتاسیون سیمان جذب می شوند که از این امر جلوگیری می کند. ذرات سیمان به سرعت در هم می‌پیچند و شبکه‌ای را تشکیل می‌دهند که تا حدی زمان گیرش را طولانی می‌کند، اما سیمان عمومی بیش از 24 ساعت گیر نمی‌کند.

حالت دوم، عامل کاهنده آب به خودی خود دارای درجه خاصی از هواگیری و تاخیر است، سپس چندین بار مخلوط شدن بیش از حد ممکن است تأثیر نامطلوب بیشتری بر عملکرد بتن داشته باشد. به طور کلی، دوز جزء کندکننده بر اساس دمای محیط، الزامات مهندسی و اختلاط معمولی عامل کاهنده آب است تا مشخص شود که آیا جزء کندکننده چندین بار بیش از حد مخلوط شده است، به دلیل تعداد زیادی از اجزای کندکننده جذب سطحی. ذرات ماده سیمانی که بر هیدراتاسیون طبیعی مواد سیمانی تأثیر می گذارد، یا زمان گیرش را به میزان قابل توجهی طولانی تر می کند، یا به مدت چند روز بدون تراکم یا عدم گیرش دائمی به بتن منتهی می شود. به طور کلی زمان گیرش بتن 2 روز یا حتی بیشتر است، زیرا فرآیند هیدراتاسیون بیش از حد به تأخیر می افتد، نوع و کمیت محصولات هیدراتاسیون تغییر می کند و منجر به کاهش دائمی مقاومت بتن می شود. البته، برای شمع گاز مترو (به طور کلی نیاز به 72-90 ساعت مجموعه اولیه) و فونداسیون شمع، سکوی باربر، سد و سایر ساخت و سازهای بتنی با حجم زیاد، خود به زمان طولانی گیرش نیاز دارد، به طور کلی در طراحی نسبت به به طور مناسب سطح مقاومت را افزایش دهید تا اطمینان حاصل شود که استحکام 28D مطابق با الزامات طراحی است.